juli 25, 2016 / Onderzoek en Techniek, Producten

Mijn leven als EdgeClip kabelbinder (2/3)

Mijn leven als EdgeClip kabelbinder (2/3)

Daar ben ik weer, de EdgeClip-kabelbinder, die zijn levensverhaal deelt. In het eerste deel vertelde ik u over mijn productie en verpakking. Nu gaat het verder en wordt het echt spannend!

In de dagen na mijn productie lag ik in een kunststof zak, in een aangenaam vochtige omgeving. Rijpen, noemen de techneuten van HellermannTyton dat, het opnemen van vocht zodat ik lekker lenig blijf. Dat maakt het verwerken op de bekabeling straks makkelijker. Ik verveelde mij trouwens niet, in die zak, want ik lag met 499 broertjes en zusjes kop aan kop. Vast nog een doordachte actie van mijn bedenkers.

Toen onze zak uit de doos werd gehaald, werd het plotseling oogverblindend licht. Maar ja, waar waren wij? Na een paar minuten werd de zak door een aardige medewerkster resoluut aan de korte zijde open gesneden. Een voor een werden mijn broertjes en zusje eruit gehaald. Ik kon haast niet wachten tot ik aan de beurt zou zijn!

Van zak naar kabelboom

EVO7 kabelboom, automobile, bundelbanden, kabelbinders
EVO7 – handgereedschap voor bundelbanden

Plotseling ging alles heel snel. Een hand pakte mij bij mijn sluitkop en ik werd aan een enorme kabelboom bevestigd, in het midden. Een tel later werd ik door een ferme maar niet onaangename ruk aangetrokken. Die ruk, ik schat zo’n 120 Newton sterk, bleek afkomstig te zijn van een zwart stuk gereedschap. Van het ene op het andere moment houd ik 9 aders bij elkaar! Even later volgde een korte “knip” waarmee mijn bandeinde exact bij de sluitkop werd afgesneden. Ik kon nog net herkennen dat “EVO7” op de tang stond voordat mijn broertje een centimeter of 25 naar links aan de beurt was.

Detail Kabelboom (Foto: www.waak.be) kabelboom, automobile
Detail Kabelboom (Foto: www.waak.be)

Daarna werd de kabelboom met ons eraan van het spijkerbord genomen en in een grote transportkist gelegd. Op die kist stond het logo van een zeer bekende producent van kabelbomen. Wat was ik opgelucht! Mijn taak was mij nu helemaal duidelijk: ik zal deze 9 aders op deze plek bundelen en fixeren. En dat gedurende vele jaren. Temperaturen tussen -40 en +105 ºC deren mij totaal niet. Ook invloeden van stof, vocht en vibraties zal ik met gemak doorstaan. Die 9 aders fixeren, dat is mijn levensdoel. Ik heb er zin in!

EdgeClip – waarom die clip?

Eén ding houdt mij bezig: waarom heb ik een clip aan mijn band? Die zit toch alleen maar in de weg? Lang kon ik er niet over nadenken, want met een klap werd het deksel op de transportkist gesloten. Kist na kist verdween in een grote vrachtwagen met daarop het logo van mijn favoriete automerk. Wow! Het zal toch niet zo zijn dat ik mee mag rijden?

Dit is deel twee uit een driedelig feuilleton op dit blog. Het eerste deel verscheen op 25 mei 2016, het derde en laatste deel zal op 25 september verschijnen.

#2104

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *